Choć nie zobaczymy tego na żadnej mapie, istnieją dwie Brazylie zajmujące tę samą przestrzeń. Jedna to kraj o wielkim potencjale, pełnym zasobów ludzkich i naturalnych, w którym jednostka może zdobyć nadzwyczajne przywileje i osiągnąć wysoki status społeczny. Druga to państwo deprawacji, zniszczenia i ludzkiego nieszczęścia. Nie ma tu perspektyw ani nadziei - pozostaje jedynie ucieczka do "drugiej", lepszej Brazylii. Od uzyskania państwowości kierują Brazylią rządy niesprawiedliwe, a jej ludność różnicują wyraźne podziały na klasy i warstwy społeczne, przy czym całkowitą kontrolę nad życiem politycznym i gospodarczym ma zdecydowana mniejszość. W przeciwieństwie do innych państw latynoamerykańskich, Brazylia po uzyskaniu niepodległości stała się własną kopią kraju kolonialnego. Choć mogła, nie pozbyła się narzuconych przez Portugalię cech monarchii. Kraj przekształcono z kolonii w cesarstwo, a portugalskich szlachciców zastąpili ich brazylijscy naśladowcy, i właśnie oni wprowadzili rządy elitarne. Choć od tamtej pory elita się przekształciła (szlachtę zastąpili właściciele ziemscy, potem magnaci kauczukowi i kawowi, a po nich nastali przemysłowcy i biznesmeni z Nordeste). podstawowa struktura społeczeństwa pozostała niezmieniona: garstka uprzywilejowanych na szczycie piramidy, nieco liczniejsza grupa pod nią i ogromne rzesze biednego społeczeństwa u podstawy.

Wielkie dysproporcje.
Brazylijskie społeczeństwo charakteryzuje się ogromnymi dysproporcjami. Najbogatsi stanowiący 1% uzyskują 12% dochodu narodowego, a najbiedniejsi, których jest 50% - zaledwie 10%. Ze sporządzonego w 2001 r. raportu Banku Światowego wynika, że tylko w pięciu państwach (notabene afrykańskich) różnice w strukturze dochodów są większe.