Brazylijczycy, jeden z najbardziej muzykalnych narodów świata, lubią się bawić. Wizerunek ten przyciąga turystów od dziesięcioleci, a właściwie, od kiedy Fred Astaire i Ginger Rogers zatańczyli kariokę w hollywoodzkim musicalu z 1933 r. Flying Down to Rio. Brazylijskie atrakcje, łącznie z karnawałem, "największą zabawą świata", wiążą się z etnicznym i rasowym dziedzictwem kraju. Korzenie karnawału są europejskie, choć fachowcy nie zgadzają się co do pochodzenia samej nazwy. Według niektórych wyraz karnawał pochodzi od łacińskiego carrum novalis, wozu (w kształcie) okrętu, używanego w świątecznych procesjach. Inni twierdzą, że nazwa wzięła się od carnem levare- "odstawienie mięsa", jako że karnawał poprzedza wielki post. Rzymianie w ciągu roku organizowali ponad setkę świąt - najpopularniejsze były grudniowe Saturnalia, kiedy zapominano o różnicach klasowych. Niewolnicy i panowie jedli przy tym samym stole, pili to samo wino i spali z tymi samymi kobietami. Elementy demokratyczne Saturnaliów przeniknęły do obrzędów Bożego Narodzenia i karnawału, na krótki czas obalającego normy i ustalony porządek społeczny (..Z chłopa - król"). Ten oczyszczający zabieg groteskowego odwrócenia, funkcjonujący zwłaszcza w średniowieczu, zaczął zanikać wraz ze "starzeniem się" cywilizacji.

Święto psikusów.
W Brazylii świętowano przed wielkim postem już w czasach kolonialnych. Aż do XX w. był to jednak czas płatania złośliwych figli, a nie radosna zabawa. Podczas entrudo, trzech dni karnawału, uczestnicy zabawy obrzucali się nieczystościami, oblewali wodą i na wszystkie sposoby starali się uprzykrzyć życie bliźnim. Podczas entrudo porządni mieszkańcy zamykali się w domach. Architekt Grandjean de Montigny po przymusowej karnawałowej kąpieli w 1850 r. zmarł na zapalenie płuc. Dopiero na początku XX w. zrezygnowano z niewybrednego entrudo. Jedyną pozostałością po tamtych czasach jest rzucanie konfetti i serpentyn.