Współczesna sztuka brazylijska jest wyjątkowo trudna do skategoryzowania. Na pierwszy rzut oka wydaje się kosmopolityczna, gdyż trudniej niż np. w przypadku sztuki meksykańskiej dostrzec jej narodowy charakter. A jednak ma swój niepowtarzalny klimat, choć nieuchwytny. Ivo Mesquita wskazuje lekkość jako cechę, która ją definiuje: "Odróżniamy się od naszych tragicznie rozemocjonowanych sąsiadów, którzy mają hiszpańskie korzenie, umiejętnością parodiowania innych i samych siebie". Zwraca też uwagę jej radosny zachwyt wszystkim, co nowe. Brazylijscy artyści należą do najbardziej przebojowych uczestników międzynarodowych pokazów (biennale w Wenecji, Sao Paulo i Sydney oraz odbywające się co pięć lat wystawy Documenta w Kassel). Trwa również intensywna wymiana kultur (intercambio): Brazyiijczycy tworzą za granicą, a obcokrajowcy w Brazylii. "Najbogatsze, najweselsze i najbardziej zróżnicowane dzieła sztuki konceptualnej i sztuki związanej z miejscem powstały w Brazylii", pisze historyk sztuki Edward Lucie Smith, porównując awangardę Brazylii i reszty państw Ameryki Łacińskiej. Sztuka uwarunkowana miejscem to najczęściej duże rzeźby bądź instalacje, np. uformowane w kaskady plastikowe kotary Ledy Catundy (ur. 1962). olbrzymie warkocze z włosów Tungi (ur. 1952). niesamowite sylwetki na ścianach i sufitach namalowane przez Reginę Silveire (ur. 1937) oraz duże, ale nieskomplikowane rzeźby Joségo Resende (ur. 1945), o eleganckich kształtach, znaturalizowane przez pozostawienie tekstur powierzchni, np. rdzy na stalowym łuku.